ödül avcısı filmler kuşağı III

Bu yazıda yer verdiğim filmler öyle çok sayıda ödül almış olmasalar da, 2007 sonu - 2008 başı ödül törenlerinde ve aday listelerinde bir şekilde adları geçti. Jesse James'den başlayalım:

Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford

Filmin en önemli, en vurucu, en izlemeye değer anları son yarım saatinde yaşanıyor. Güzel görüntüleri, güçlü oyunculukları, içsel bir anlatımla el ele giden kimi gerilimli anları var filmin. Yine de iki buçuk saatin sadece son yarım saatini izlemek bile yetiyor. O son yarım saate kadar yönetmen Andrew Dominik çoğu kez ağırdan alıyor ve bizi filmin adında da vurgulanan sona hazırlıyor. Uzunluğundan ve ağır ilerlemesinden sıkıldığımız oluyor ama son sahneler sıkıldığımız anları unutturuveriyor.

Filmin popülerlik ve kahramanlık kavramlarına getirdiği eleştirel yaklaşım takdir edilesi. Jesse James'in Amerikan filmlerinde çoğunlukla Polat Alemdar gibi kahraman şeklinde ele alındığını, gerçekte ise tekinsiz bir suçludan başka biri olmadığını anlatırken, "kahramanların" peşine takılan sıradan gençlerin toplumda nasıl da yitip gittiğini izliyoruz. Bu film gençliğin harcanması teması düşünülerek de izlenebilir. Jesse James siluetindeki Brad Pitt hem görsel hem karakteristik anlamda role cuk oturuyor oturmasına ama filmin asıl yıldızı Robert Ford rolündeki Casey Affleck. Dokunaklı ve düşündürücü bu rolde döktürüyor, ki kendisini Gone Baby Gone filminde de takdir etmiştim.

The Kite Runner

Filmin başlarında, biri zengin diğeri yoksul iki Afgan çocuğun dostlukları, uçurtma peşinde koşmaları, sokakları arşınlamaları, çocuk bakış açıları ve filmin sarımsı tonları şahane bir film izleyecekmişiz izlenimi bırakıyor. 70'li yıllardaki Afganistan'la Rus işgalinden sonraki şimdiki Afganistan arasındaki uçurum anlatılırken, iki karakterimiz de bir şekilde bozuşuyorlar başlarına gelen kişisel trajedilerin de etkisiyle. Zengin olan babasıyla Amerika'ya kaçıyor, diğeri ülkesinde kalıyor.

Çoğu zaman "Hazar" diye aşağılanarak ırkçı tacizlere maruz kalan Hasan'ın yaşadıklarının içler acısı hali yaklaşık 20 yıl sonra iyice ortaya çıkıyor. Amerika'ya gidip orada kendisine bir hayat kuran Amir, eski arkadaşı Hasan'a olan vicdan borcunu ödemeye Afganistan'a gidiyor. Ülke ülke değil de cehennem sanki. Taşlanan kadınlar, sömürülen çocuklar, Taliban'ın zulmü gözümüzün içine sokuluyor. Göçmenliğin güçlükleri ve uyum sorunları da cabası.

Film bir şaheser olabilirmiş, eğer Amir'in yetişkin halini canlandıran oyuncu bu kadar uyuşuk ve mesafeli bir görünümde olmasaymış. Çocukken Hasan'a olan davranışının asıl nedenleriyle ileride ülkesine dönüp eski arkadaşını ve onun oğlunu kurtarmaya çalışması arasında bir çelişki var. Yetişkin Amir karakterine ilişkin bu muğlaklığa rağmen, Stranger Than Fiction ve Finding Neverland gibi leziz filmlerin yönetmeni Marc Forster, takip edilecek yönetmenler listesine rahatlıkla yerleştirilebilir.

August Rush

Oliver Twist'in müzikli günümüz versiyonu, bazı bölümlerde aşırı masalsı bir hale bürünüyor. Basmakalıplaştığı da oluyor. Ama film sürükleyiciliğinden ve mutluluk vericiliğinden bir şey yitirmiyor. Fazla naif ve hüzünlü ilerlediği de oluyor, iyimser ve insancıl olduğu da. Melodramatik ve masalsı yanlarına karşın, şehir insanının yalnızlığını ve mesafeliliğini satır aralarında göstermesi açısından gerçekçi. Kavuşamayan aşıklar kavramı da bu tavrı tetikliyor sanki.

Freddie Highmore'un sevimliliği ve yetenekliliği, Keri Russell'ın prensesimsi tavırları, Jonathan Rhys-Meyers'ın ise hiç beklemediğim şekilde dokunaklı olabilmesi oyuncular açısından artılar. Robin Williams ise filmin en can sıkan oyuncusu. Hep aynı, hep aynı. Filmin en beğendiğim yanı ise müziğe olan bakış açısı oldu. Müziğin peşinden giden çocuğun şehirde duyduğu "gerçek müzikler" filmi en izlenir kılan unsurlar.