My Blueberry Nights, Lars&The Real Girl, Jane Austen Book Club, Broken English

My Blueberry Nights

"Bir kadının kendi iç sesini dinlemek için yollara düşmesini ve sonra da kendini tanımasını anlatıyor bu film" demek isterdim. Ama diyemiyorum çünkü Norah Jones suretindeki bu kadının yollara düşmeden önce Jude Law denen, blog yazarına kimi zaman sinir bozucu bir film yıldızı kimi zaman da taş bir varlık olduğunu düşündüren kafe sahibi şahsiyetle karşılaşmasını, aralarında bir şeyler geçemeden kadının yollara düşmesini ve ülkeyi baştan başa dolaşırken tanıştığı insanlarla arasında geçenleri anlatıyor film daha çok. Norah hanım ve Mr. Jude Law arasındaki olası romantik yakınlaşma ve her yerde gördüğümüz o ünlü öpüşme sahnesi ne zaman gerçekleşecek diyen izleyicinin de hevesini kursağında bırakan bir film bu.

Filmin içinde üç farklı hikaye var ama hiçbirinin içine giremiyoruz tam olarak. Rachel Weisz ve Natalie Portman gibi şahane tiplerinin yanında genelde seçtikleri roller konusunda da takdirimizi kazanan oyuncuların varlığına rağmen film bir türlü ilerlemiyor. Ne "hadi bir an önce romantik bir yakınlaşma görelim" diyen klasik izleyiciyi, ne de karakterin içsel yolculuğu ve insanlarla ilişkilerinden dem vurmasını bekleyenleri tatmin edebiliyor. En güzel yanı oyuncuları ve görüntüleri olan, hikaye daha iyi olabilirmiş diyen bir film bu.

Lars and the Real Girl

Kendi fantezisine tıkılıp kalmış naif bir adamın trajikomik hikayesi. Cansız mankeni gerçek sanan ve bu cansız mankene gerçekmiş gibi davranan Lars'ın dokunaklı hali beni etkilemekten uzaktı. İlk 20 dakikasında hoş ve eğlenceli bir film izleyecekmişiz izlenimi bırakan, sonrasında sürekli kendini tekrar eden, tüm mahallenin de naif bir şekilde bu gence destek olduğu "fantastik" bir film çünkü Tim Burton filmlerinden bile fantastikti bu konuda. Nasıl bir dünyadır, nasıl bir kasabadır bu gencin yaşadığı, bilmek ve ben de oraya gidip yaşamak istiyorum mümkünse. Tim Burton benzetmesi de nerden çıktı demeyin. Edward Scissorhands'de söz gelimi, zavallı Bay Makas Eller'e ne kadar acımasız davrandığını hatırlayın kasaba halkının. Sonra da bu filmdeki yardımsever ve düşünceli kasaba halkını gözünüzün önüne getirin. Hangisi daha gerçekçi cidden? Benim sevmediğim yanı bu oldu Lars and The Real Girl'ün. Bir de hiç ilerlemeyen hikayesi. Half Nelson'a haksızlık ettiğimi anlayıp pişman oldum. Ryan Gosling'e ise hiçbir sözüm yok, tek kelimeyle harika ve filmi izlemenizi sağlayan yegane sebep olabiliyor yer yer.

Jane Austen Book Club

Jane Austen hiçbir zaman favori yazarım olmamasına rağmen bir kitap kulübündeki insanların hikayesini anlatan bir filmin enteresan olabileceğini düşündüm. Filmdeki kulüp üyelerinin yaşamlarıyla her ay inceledikleri Austen kitaplarının içeriklerinin paralel bir şekilde aktarılması hoş bir fikir olmuş. Kulüpte erkek-kadın ilişkileri ve edebiyat eksenindeki diyaloglar da filme çekicilik katmış. Bunların dışında ise son derece yüzeysel bir filmle karşılaştım. Önce yakınlaşıp-sonra bozuşup-sonra tekrar yakınlaşan çiftler ve Türk dizilerini aratmayan "herkes eşini bulur" temalı sonla kadın erkek ilişkilerinin sömürüldüğü filmlerden biri haline geliyor yönetmenin yaklaşımı. Hele ki, "kadınlar romantik kitapları-filmleri sever, erkekler aksiyon-bilimkurgu sever" klişesi var ki, ne gözüme ne kulağıma hoş geliyor. Bu düşünce filmin bir yerinde ters yüz edilse de, hoş vakit geçirmelik bir filmden öte bir anlam taşımıyor film gözümde.

Romantik komedilerden oluşan kadın filmleriyle dolu etraf. Ne var ki, zamanında tüm kız arkadaşları Aşık Shakespeare'i izlemeyi seçerken, tüm üniversite hayatında yalnız kalmak pahasına da olsa, tüm bu arkadaşlarını ekip sinemaya gidince Truman Show'u izlemekte karar kılan bir blog yazarı olunca karşınızdaki, inandırıcılık ve sahicilik en önemli etken oluyor bu bünyede. Hele ki kendine romantik diyen filmlere hiç acımıyor. Elbette var onun da sevdiği Amelie, Girl on The Bridge gibi naif filmler ama katlanamadığı filmler daha çok bu konuda. Uyanın artık kızlar; romantik aşk diye bir şey yoktur, "kimya" ve "kafa ile yürek uyuşması" vardır sadece!

Broken English

Filmi Parker Posey'nin varlığının yanında Zoe Cassavetes'in yönetmenliğini merak ettiğim için izledim. Kısaca özetlemem gerekirse, bir yere kadar beklediğim gibi gerçeğin keskin çölünde geçerken, sonlara doğru masala dönen bir kadın-erkek ilişkileri filmi olduğunu söyleyim.