romantik komedilerden hiç haz etmem, söylemiş miydim?

Enteresan şeyler söylüyormuş gibi yapıp, kadınları moron yerine koyan moron bir film He's Just Not That Into You. "Erkekler aslında şunları demek ister" temalı bu bol karakterli ve bol karakterli olmanın kaçınılmaz sonucu olarak da bol ünlüye yer veren filmin özü yapay bir kadın gücü oluşturmak ve sinemalarda kadınlar matinesi havası estirmek. "Romantik komedi" durumları oluşturarak umut ve sinsice muhafazakarlık aşılamak da denilebilir. Film sadece kadınları değil erkekleri de moron yerine koyuyor esasında. Filmde sunulan erkek karakterlere bir bakınca anlaşılabilir ne demek istediğim. Justin Long dışındaki erkek oyuncular, ki o da klişeye yenik düşüyor, son derece can sıkıcıydılar. Ben Affleck sadece yönetmenlik yapmalı (bkz. Gone Baby Gone.) Bradley Cooper'ı görünce ise aklıma sadece Nip Tuck geliyor. Buradaki karakteri de iki göğüs gördü mü feleği şaşan cinsten.

Bir film ya "romantik", ya da "komik" olmalı; ikisi bir arada olunca moronluğa davetiye çıkartılıyor (genel olarak diyelim bari, istisnalara kafa yormak istemiyorum şu an) ama bunu bir anlasa holivud yapımcıları. Filmin kadın oyuncularıyla ilgili de birkaç kelam etmek isterim.

Jennifer Aniston - Friends'in Rachel'ının çeşitli türevlerini oynamaktan sıkılmadı mı acaba kendisi merak ediyorum. Ne zaman bir filmde ya da bir TV programında görsem, aklıma gelen tek şey Friends ve Rachel oluyor.

Drew Barrymore - Öyle harcanmış ki burada. Doğallığından dolayı saygım var Drew hanıma, öyle her filmini izlemeyi tercih etmesem de.

Scarlet Johansson - Bir daha asla Lost In Translation'daki sahiciliğini yakalayamayacak bu "süper ünlü" görüntüsü yapıştıktan sonra. Burada izlediğimiz Scarlet öyle balıketi ve öyle çok kaplıyor ki perdeyi, yapay bir sarışın boşluğa dönüşüyor gitgide o gerzek karakteriyle birlikte. Erkek hayranları için üzülmekten başka bir şey gelmiyor elden. Sibel Can'ı anımsatıyor bana :D

Jennifer Connelly - Bu kadar histerik bir karakterde ve bu şapşal filmde seni görmek öyle üzdü ki beni, bu bitince hırsımdan Labyrinth filminde David Bowie'ye kafa tutan halini seyredesim geldi ve onu açtım ben de, soluklandım böylece. (Labyrinth hiç de öyle soluklanacak bir film değil halbuki, o labirentin içindeki kızla empati kurunca bilhassa ama bu ayrı bir yazı konusu) Ne işi var bu filmde diyeceğim tek kişi olarak, kocasının kendisini aldatmasını saklamasından ziyade sigara içtiğini saklamasına kafayı takmış, yer yer histerik ve çaresiz hallere bürünen bu kadını oynamasaydın keşke, yakışmamış.

Ginnifer Goodwin - Ve filmin en sinir bozucu ve gerçekten de en moron hatunu diyebiliriz kendisine rahatlıkla. Bir türlü anlamak istemiyor adamların kendisine gerçekten ilgi duymadığı için aramadığına ama var böyle kızlar maalesef. Oyuncunun yüzü 50'li yılların kadın oyuncularını anımsattı bana bir de.

İşte böyle, 500 Days of Summer'ı beklerken kendimi bu saçmalıklarla oyaladım ve hala da izleme imkanım yok Zooey ve Levitz'i. Bekliyorum hala ya sinemaya gelsin, ya internete düşsün ya da dvd'si vs.si çıksın diye. Ben izleyene kadar Levitz Christopher Nolan'ın Inception'ını bile bitirecek diye korkuyorum. (Ve Inception. Uzun zamandır hiçbir filmi bu kadar hevesle beklememiştim, Deppgilleri bile.) Bir de Easy Virtue izlemiştim romantik-komedi filmleri güruhundan ama bahsetmeye değmez. Oscar Wilde tarzı bir esinti yaratmak istemişler orada ve Colin Firth kaynamış gelin-kaynana çatışmasının ortasında, o kadarını söyleyim. "Bakın ne kadar entelim" diyen biri gibi görünmek için yazmadım bunları, onu da ekleyim. İyi filmler ve güzel hikayeler görmek istiyorum sadece.