In The Name of the Father

Son izlediklerinin arasında en sarsıcı film hangisiydi diye sorsanız, In The Name of The Father derdim hiç duraksamadan. 'Suçsuz bir adamın hapse girişi' ya da 'yanlış zamanda yanlış yerde' konulu filmlere sıklıkla rastlarız ama burada asıl vurgulanan gözaltına alındığında çeşitli baskılarla karşılaşan bir insanın, "evet suçlu benim" demek zorunda bırakılışındaki trajedi. Filmde anlatılanların gerçek bir hikayeye dayanıyor olmasını da şaşırtıcı bulmazsınız özellikle Türkiye'de yaşıyorsanız.

Muazzam açılış sahnesi ve ardından gelen ilk yarım saat boyunca ötekileştirme odaklı politikaların, günah keçisi yaratma sanatının, terör tartışmalarının, pişkin politikacılık derslerinin, polis devletinde yaşamaya çalışmanın, devletin tanrıyı oynamasının en önemli örneklerini izliyoruz. Sadece ilk yarım saat boyunca değil tabii; filmin sonuna dek o hesapçı soluğu ensemizde hissediyoruz. O iç burkucu baba oğul ilişkisi ise gerçek bir insanlık dersi olmasının yanında, propoganda filmi olduğu söylenen filmin kişisel tarafı oluyor.

Daniel Day Lewis'i her zamanki vurucu performanslarından birinde, Pete Postlewaite'i o güzelim baba figüründe izlemek iyi oyunculuk performansı arayanlara ilaç gibi geliyor. Gencecik bir Emma Thompson baba-oğulu hapisten kurtarmaya çalışan avukat rolünde parlıyor ve Emma Thompson'ın canlandırdığı avukat karakteriyle birlikte doludizgin bir mahkeme filmi de izlemiş oluyoruz aynı zamanda. Tüm bunlar yetmediyse bile, hapishane filmleri deyince akan sular durur diyorsanız, sırf hapisteki özgür ruhların öyküsü bile yetecektir filmi ıskalamamaya. Mahkumların kağıtları tutuşturduğu sahne en unutulmazı. Jim Sheridan'ın filmografisine baktığımızda da yönetmenin en iyi filmi olduğuna karar vermek kaçınılmaz olacaktır.