çocukluğun saflığına gidip orda yaşamam gerek...

çocukluğumu geçirdiğim sokaktan geçtim eskişehir'e gidince...o kadar minnacık göründü ki gözüme şimdi...o zaman bütün dünyam o sokaktı...oradaki camlı balkonu görünen ev yoktu ben küçükken. o zamanlar boş bir arsaydı. orda çok oynardık. sonradan o ev yapıldı. ev yapılırken de ayağıma çivi batmıştı inşaattan dolayı.bir keresinde de kendi evimizin bodrumuna inerken ayağıma yine çivi batmıştı. hemen tetanos açısı vurulmuştum.
başıma gelmeyen kalmamıştır çocukken. zaten eve zorla girerdim. ama 12 yaşına gelince hiç sokağa çıkmaz oldum. bakkala bile gitmek istemez oldum. çocukluğun saflığı da bir daha asla geri gelmedi. hiçbirşey bir daha eskisi gibi olmadı...
yeniden o sokaktan geçince gerçekten içim tuhaf oldu.
belki de hayatımın en güzel anları bu sokakta geçmişti...