sympathy for mr. vengeance/sympathy for lady vengeance

Amerikan filmlerinde ele alınan intikam teması bir mağdur bir de zalim taraf barındırır. En baba, en film gibi film, en özgün filmlerde bile bu yaklaşım değişmez (bkz: Kill Bill, The Crow, vs.) Uzakdoğuya gidildiğinde ise durum bariz bir şekilde değişiyor. Taraf tutma zorunluluğu ortadan kalkıyor. Filmin başında tuttuğumuz tarafla sonunda hak verdiğimiz taraf yer değiştiriveriyor. Bir tarafa beyaz, bir tarafa siyah damgasını yapıştıramıyorsunuz.
Chan-wook Park filmleri de kimilerine şiddetli ve abartılı gelebilir. Ama karakterleri tüm zaaflarıyla sevebildiğimiz ve kabullendiğimiz filmler yapmayı herkes başaramıyor.
Mr.Vengeance'daki sınıf çatışmalarının işleniş biçimi, eşini ve çocuğunu kaybeden adamla sağır gencin dramı kanlı sahnelerden daha fazla etkiledi beni. Dileyen dilediği unsura odaklanmakta serbesttir.
Lady Vengeance ise sırf toplu intikam sahnesi için bile izlenebilir. Her sahnesinin ince ince düşünüldüğü her halinden belli olan filmdeki ayrıntılar ve müzikler de dikkat çekici. Etkilenmemek ne mümkün bu intikam ve adalet meleğinden. Belki de hapishanedeki arkadaşları gibi "cadı" diye hitap etmeliyiz kendisine. Hüznü şirretliğine karışmış.