Şubat'ın İlk Filmleri

Anna & The King

Blogumu takip edenler bir filmi sevebilmem için o filmin mutlaka sinema tarihinin en iyilerinden biri olması ya da teknik ve kurgu açılarından süper yenilikler içermesi gerekmediğini, bunun yanında birtakım basmakalıp yaklaşımlar içeren filmlerden de sıkıldığımı bilirler.
Anna & The King sinema dünyasında iz bırakacak bir film değil belki. Ama çok sevmemi engellemedi bu durum. Sadece şahane manzaralar, müzikleri ve Siyam kralıyla dikbaşlı İngiliz öğretmen arasındaki diyaloglar bile izleme sebebi olabilir.
Filmin başında yeni bir ülkeye gelen Jodie Foster'ın canlandırdığı İngiliz ve biraz da emperyalist düşüncelere sahip öğretmenin, kralın çocuklarına öğretmenlik yapmaya geldiğini öğreniriz. Kralın önünde yerlere kadar eğilmeyen bir tek o vardır. imdb 'deki bazı yorumlara baktığımda, Anna'nın inat edip kralın önünde eğilmemesini saygısızlık olarak niteleyenler bile olmuş. Oradaki yorumlar komik geldi bana. Kralın önünde eğilmemesine rağmen Anna, kralın onlarca karısının varlığını sorgulamaz örneğin.
Kralın da Anna'nın da birbirlerinden öğrendikleri çok şey olur filmde. Aralarında bir elektrik olduğu da ima edilir ama diğer Hollywood filmleri gibi bu "elektriğin" üstüne gidilmemiş. Daha çok aralarındaki hoşgörülü iletişime odaklanılıyor.

Paradise Now

Savaşı lanetleyen her insan evladı izlemeli bu filmi.
Filistin mahallesiyle İsrail "şehri" arasındaki uçurumu görmek için de, intihar bombacılarının yaşadığı umutsuzluğu da, genç bir adamın yaşadığı dönüşümü de.
Ama gözkapaklarını iyice açarak izlemeli...




Black Cat White Cat

Emir Kustarica filmi olunca, Arizona Dream gibi bir yandan absürd bir yandan hüzünlü bir film bekliyordum.
Absürdlük kısmı doğru da, hüzne değil eğlenceye daha yakın bir film.

Çizgi film gibi birşey. Sonu da şaşırtıp gülümsetiyor ama sevdiğim filmler arasına koyamayacağım. Özellikle ilk yarısında çok sıkıldım ve yönetmenin çok fazla yakın çekim kullanmasından rahatsız oldum.