birkaç film

Uzun zamandır filmlere ağırlık vermedim. Son 2 ayda daha önce izleyip de çok sevdiğim "Science of Sleep" ,"Donnie Darko", "The Departed" gibi filmleri kardeşim daha önce izlemediği için ona izletme bahanesiyle tekrar izledim. "Science of Sleep"teki naifliği, pamuk şeklindeki bulutları, Gael Garcia Bernal'i, Charlotte Gainsbourg'u; "Donnie Darko"nun idealist edebiyat öğretmenini, Gretchen Moll'ünü, bizzat Donnie Darko'sunu, şirine muhabbetini, tavşan kafayı; "The Departed"ın karakter deposu haline rağmen en çok Mark Wahlberg'in "How the fucked up are you?" şeklindeki "samimi" sorularını ve filmdeki en esaslı karakter olmasının getirdiği sağlamlığını tekrar izledim ve yine sevdim. Hedefimde yüzlerce film olsa da, kısa vadede "The Departed" ın orijinali "Infernal Affairs" ı hala izleyememiş olduğuma yanıyorum.

Blog yazarı bu kısımda asıl konuya gelmesi gerektiğini fark eder ve devam eder kısa kısa:

Grbavica / Esma'nın Sırrı

Hüzünlüydü, dramatikti, mideye yenen yumruktu.
Bosnalı kadınların başlarına gelenler daha çok filme konu edilmeli.
Gözlerine gözlerine sokulmalı seyirci kalan "Batılıların".

Pretty Persuasion

Türkçe adını "Belalı Oyun" şeklinde ifade etmeyi uygun görmüşler.
Hmm tuhaftı.
Eğlenceliydi bir yandan,
Sevip sevmediğime karar veremediklerim arasına yerleşti öte yandan.
Resimde görülen Evan Rachel Wood Marilyn Manson'ın filminde oynayacakmış.

Shine

Shine sıradan bir biyografik film değildi. Şahane bir "kendi halinde görünümlü başyapıt" olduğu söylenebilir.
Yine Geoffrey Rush'ın oyunculuk gösterisine şahit olmama vesile olan film, yalnızca başrol oyuncusunun sürüklediği Oscarlı filmlerden değil kesinlikle. Hem hüzünlendirip hem gülümseten bir akışının olması da kendine özgülüğüne ket vurmuyor. Film dediğin böyle insancıl olmalı dedirtiyor. Soundtracki saygı uyandırıyor.