Kuzey Ege gezisi 1

İlk defa uçağa bindiğimde uçak kalkarken ürkedurmak, ne yalan söyleyim, eğlenceli bir şeydi.

Cunda adasının arka sokaklarındaki eski evler pastele boyanmış gibi duruyordu.
Takılara ve lokmalı dondurmasına saldırırken adanın şirinliği ve bozulmamışlığı hoşumuza gitti.
Yine de aşırı kalabalık olmasını gerektirecek bir özelliğini göremediğimi belirtmek isterim.

Bozcaada'nın kalesiyle ve rüzgarıyla ünlü olduğunu bilmiyordum.
Genelde Gökçeada'yla birlikte anılan Bozcaada'dan bahsederken Gökçeada'dan bahsetmeyince, Bozcaada resimdeki rüzgar gülleri gibi boynu bükük kalacakmış gibi geliyor. (Blog yazarının son zamanlarda bu "boynu bükük" sözcüğünü sık kullanmaya başlaması hayra alamet değil. Ayrıca 'yapışık ikiz değil bu adalar' diye kendi kendimin ağzımın payını vererek kaldığım yerden devam ediyorum.)
Rüzgar güllerini görmek ve yakınlarına kadar gitmek şahaneydi. "Boynu bükük" dememin sebebi ise, rüzgar enerjisinden yararlanmayarak, daha doğrusu yararlandırtmayarak, dünyanın enerjisini yitiriyor oluşumuz. Enerji değil kar elde etmek hedeflendiği sürece hiçbir şeyin değişeceğine inanmıyorum.
Bozcaada'nın kalesi ise gördüğüm en güzel kaleydi. Turların kale gösterme merakına bir türlü anlam veremesem de ve geçen yılki Karadeniz turunda taş görmekten bıksam da, Bozcaada'nın kalesinde dolaşırken sıkılmadım.


Kaz Dağı gezisi zorlu geçti benim için.
İlk kez jeepe binmek güzeldi ama bir gün öncesinin akşamında hastalandım ve işkence gibi geçti gün biraz. Peynir ekmekle arkadaşlık ederken devasa yaban arılarıyla yaban sineklerinden kaçınmaya çalıştım. Bir yandan da jeepte oradan oraya savruluyordum midemle birlikte.
Kaz Dağından bahsetmem gerekirse, kaynak sularının görülmeye değer olduğunu, yine de Karadeniz yaylalarına birkaç kez daha gitmeyi tercih edeceğimi eklemeden edemeyeceğim.

Foça, Assos ve Çanakkale'yi de sonra yazarım.