A Single Man ve Dreamers

"Eşcinselliğin filmi" değil, sanıldığı ya da sanılabileceği gibi. Yalnızlığın filmi. Gören gözlerin, gören gönüllerin filmi. Böyle giderse yakın planlar ve zoomlarla özdeşleşecek olan Tom Ford'dan bir ilk film olarak pek bi dokunaklı, pek bi incelikli, pek bi hüzünlü film. Şahane oyuncuların resmi geçit yapmasını geçtim, bir tek Julianne Moore'u yadırgadım çünkü her filmde sevemiyorum onu, görsel şölen etkisinin hikayeyi gölgelemediği ya da estetik kaygısının filmin içselliğini geri planda bırakmadığı bir film olarak da takdirimi kazandı A Single Man. Colin Firth'ün belki de en iyi performansını izlediğimiz, Matthew Goode ve Nicholas Hoult'un da "biz geliyoruz" naraları attığı, bazı eşcinsel temalı filmlerle dizilerde olduğu gibi ille de "göstere göstere" bir tavır takınmayan, kimi zaman da yönetmeninin modacı olması etkisini biraz fazla hissettirse de ve stilize bir hava taşısa da, bir insanın bir günde tüm hayatını özetlemesi ve kendisiyle, geçmişiyle, aşklarıyla, yaşamla, ölümle hesaplaşmasını içli bir şekilde anlatan bir filmdi ve beklentilerimi karşıladı bu vesileyle.
The Dreamers fazlasıyla "göstere göstere" bir tavır takınan bir film. Gerçi Bertolucci söz konusu olunca çok şaşırmamak lazım bu tavra ya da filmin iki erkek kahramanı "derin mevzulara" girerken, kadın kahramanın arada sadece oyunbazlıklarıyla ve hileleriyle ortalarda sere serpe dolaşma işlevi görmesine. A Bout de Souffle, Bande a Part ve Freaks gibi filmlere yapılan göndermeleriyle, evin içinde sonsuza dek uzayıp gidiyormuş hissi veren kitaplıklarıyla ve fondaki Jimi Hendrix melodisiyle daha çok aklımda kalan bir film oldu Dreamers, Louis Garrel ve Eva Green ikilisi dışında tabi. "Oyuncular bahane gerisi şahane" diyenler için bir şey diyemeyeceğim ama 68 olaylarıyla devrim tartışmalarının geri planda kaldığı bir gerçek. "Ensest" denen zorlu temanın düşündürücülüğü de cabası. İlle de "bir kadın-iki erkek ve yaşasın devrim" temalı bir film arıyorsanız Edukators çok daha iyiydi bu konuda.