tatil 3

Tatil yazısına 5. günü anlatarak devam ediyorum.

Yandaki resim Ayder Yaylasından.
Öyle bir nem vardı ki yaylada, havadan nem yağıyor ve tıpkı yağmur damlaları gibi görebiliyorsunuz nemi. Hatta ilk başta yağmur yağıyor sanmıştım.
Dağlara da bu kadar yaklaşabileceğimi sanmamıştım hiç hayatımda. Puslar içindeki çamların bölgeye kattığı esrarengiz havayı fark etmemek imkansızdı. Her ne kadar inanılmaz manzaralarla karşılaşsam da, dağlara bu kadar yakın olmak boğucu geldi bana.

Tatilin 5. günü Rize'deki çay fabrikasına ve dokuma tezgahlarına gittik. Fabrikayı gezdirmelerindeki amaç sanki daha çok reklam amaçlıymış gibi geldi bana. Ama böyle bir gezide bu tür şeyler kaçınılmaz olsa gerek...

Dolmuşlarla ve virajlı yollarla gidilen Uzungöl, gittiğim yerler arasındaki favorilerimdendi.Yine dağlık bir yer olmasının yanında gölün varlığıyla huzur verici bir etkisi vardı. Kartpostal gibi bir yer diye buna derim...

Uzungöl'den ayrıldıktan sonra tamamen dağın tepesine çıktık dolmuşlarla.
Dolmuş hop oturup hop kalkarken ve uçurumların eşiğinden geçerken endişelenmemek elde değildi. Şoförümüz de sağolsun laz aksanıyla dalgacı ve neşeli bir kişilikti ama tehlikeli virajlara bana mısın demeden hızlı kullanarak bizi korkuttu yine de. Acaba bunca sıkıntıyı çektiğimize değecek mi derken resimdeki gibi bulutların dibine kadar geldik. O yolu yaşayan bilir ancak. Resimdeki yaylanın adı sanırsam Şekersu Yaylası idi. Bu sefer gerçekten hava serinlemişti bulutlara yaklaşınca. Ama bulutlara daha sonra da yaklaşacaktık... Yayla halkının dili Rumcaydı. Hemen hemen hiçbir evin tepesinde tv anteni görünmüyordu. Sadece elektrik kabloları belirgindi. Hayvancılıktan başka bir geçim kaynağı da yok gibiydi. Böyle hayatlar da varmış deyip Bayburt'da doğru yola çıktık.

Bayburt şehir olarak hoşuma gitmedi. Dilenciler de çoktu. Şehirdeki kadınların Afgan kadınlarını anımsatan örtüleri vardı. Resimdeki Bayburt Kalesi ise hem ton olarak hem de görüntü olarak değişik bir kaleydi ve yine manzaralıydı. Bayburt'ta bir kale olduğunu bile bilmiyordum.

Gelelim asıl nefes kesici kısma. Sultanmurat Yaylasına da yine virajlı ve toprak yollardan çıktık. Ama diğer yayla kadar zor bir yol değildi. Yolun yarısında ise, sadece uçakta yaşanabilecek bir manzarayla karşılaştım ve hayatım boyunca unutamam bu anları. Bulutlara yukarıdan bakabilmek yalnızca uçakla mümkün olabilirdi. Bizse ufacık bir dolmuşun içinde bulutların arasından süzülmüştük.

Sırf bu manzara için bile bu yorucu yolculuk değmişti...

yine devam edecek...