İki otobiyografik kitap

Amelie Nothomb'un Açlığın Biyografisi adlı otobiyografik kitabından bahsetmiştim. Yazar çocukluğunun geçtiği yerleri, karşılaştığı insanları, hiç de biyografiymiş izlenimi vermeden, oldukça içten ve eğlenceli bir dille anlatıyordu ve kullandığı benzetmeler evlere şenlikti.

Kıran Kırana adlı kitabında yazarın Japonya'da geçen 1 yıllık iş hayatından izlenimleri yer alıyor. Yalnızca Japonya'yla ve iş hayatıyla ilgili değil esasında yazdıkları, insanlık durumlarıyla ilgili evrensel bir öykü bu. Okurken kimi yönleriyle çok takdir edip özendiğimiz Japonya'nın iş dünyasının ne kadar acımasız olduğunu, kadın - erkek eşitsizliğini de görüyoruz bir yandan. Yazar ise bütün bunları batılı bakış açısıyla değil, kendi içinden nasıl geldiyse öyle yazmış. Don Kişotvari benzetmeleri de yine son derece eğlenceli ve kendini acındırmaktan bi o kadar uzak bir anlatımı var. Yazarın insanlara ve kültür farklarına dair gözlemleri bu kitapta da çarpıcı.

Luis Sepulveda'nın Patagonya Ekspresi'ndeki anılarının ve öykülerinin, bir bakıma yazarın Motorsiklet Günlükleri olduğu söylenebilir. Aynı çarpıcılığa sahip olmasa da bana verdiği izlenim bu oldu.

Ülkesi Şili'den ayrılmak zorunda kalan yazar Güney Amerika yolculuğu süresince trajikomik olaylarla ve enteresan insanlarla karşılaşıyor. Özellikle gündüzleri ders verip gecelerini genelevde geçirdiği zamanları, ünlü ve nüfuzlu bir adamın cesedini taşımak zorunda kalan bir helikopter pilotunun öyküsünü ve yazarın bir oğlan çocuğu doğurup soylarını devam ettirmeye takmış çiftlik yöneticilerinden kaçışını okumak keyifliydi. Kitabı okuduktan sonra yolculuk yapmanın bireyin iç dünyasına olan etkisi de bir kez daha görülüyor. Ayrıca ben de istiyorum trenle bir sürü ülke dolaşmayı.