Daha önceki Ian McEwan okumalarım bir parça hüsranla sonuçlanırken, Yabancı Kucak özellikle sarsıcı sonuyla en iyiler listemde yerini aldı. Cumartesi adlı romanından teröre maruz kalan bir aileyi hatırlıyorum. McEwan bir günde geçen romanında kişisel terörle kitle terörünü sorguluyordu. Alelade bir kitap da değildi, çok akılda kalıcı bir öykü de. Siyah Köpekler'i ise hiç hatırlamıyorum.Yabancı Kucak tamamen tekinsizlikle örülmüş bir kitap. O şiirsel ve renkli Venedik kentini öyle tekinsiz bir hale getirmiş ve öyle usta betimlemeler kurmuş ki yazar, kitabı elden bırakabilmek mümkün olmuyor. Venedik'e tatile gelen çiftin karşılaştığı tekinsiz yabancı ile onun kafadan kontak mazoşist karısı da hikayeyi daha da tekinsiz hale getiriyor. Pınar Kür'ün çevirisi de isabet oluyor.
İnsan olmak demek, katıksız kötülük potansiyeli demek diyor Ian McEwan sarsıcı sona ilerleyen bu öyküyle. "Bu sarsıcı sonu yazmasaydım, bu kitapta anlatılanlar aklınızda kalabilecek miydi ki, ciddiye alacak mıydınız yazdıklarımı" diyor. Okura meydan okuyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder