The Big Sleep

İtiraf edeyim, Raymond Chandler'ın kitabından bu denli keyif almamıştım. Film noir apayrı bir olay. Humphrey Bogart ve Lauren Bacall apayrı bir çift. The Big Sleep apayrı bir klasik.

Yönetmen Howard Hawks'un payı da es geçilmemeli elbette. 1946 yılı yapımı bir filmi 60 yıl sonra bile soluksuz izletebileceğini tahmin etmiş miydi acaba Hawks? Diğer filmleriyle pek yakınlığım yok ama The Big Sleep'i en iyi filmi olarak görmekte serbest olduğumu düşünüyorum. Huston'ın Maltese Falcon'ını bile geçti bu film benim gözümde.

Bogie-Bacall kimyası ikisinin biraraya geldiği her sahnede çarpıcı bir etki yaratıyor. Atışmalarını defalarca izlemeye razı olabiliyorsunuz. Lauren Bacall'un femme fatale karakteri de tüm tekinsizliğini korurken, femme fatale klişelerinden hoşlanmayan biri olarak kendisine bir kez daha saygı duymamı sağlıyor. Filmdeki diğer kadın karakterler örneğin kitapçıdaki kızla Bacall'un karakterinin kız kardeşi afakanlar bastırdı. Lauren Bacall için de "en"li bir cümle kurmayacağım ama Bacall gibi kaç oyuncu var ki hele günümüzde? Bogie-Bacall gibi kaç çift var? 40lar, 50ler, 60lar büyülü dönemler genellemesine de varasım gelmiyor, ne de o dönemleri idealize etmeye. Yalnız bu ikilinin bu minimalizmle birçok izleyiciyi etkilemesi daha çok irdelenmeli. Filmin kimin eli kimin cebinde ekseninde ilerleyen başdöndürücü hikayesi de evlere şenlik. Philip Marlowe'u ise seviyoruz tüm o sigara dumanlarına rağmen.