Yine Szabo

Magda Szabo'nun Iza'nın Şarkısı'nın olağanüstü güzellikte yazıldığını yazmıştım daha önce. Kapı adlı romanı da Iza'nın Şarkısı'nı aratmıyor, hatta daha da sarsıyor. Yazar kadınla yardımcısı Emerence arasındaki ilişkiye odaklanırken, Szabo bir kez daha, günlük hayatın sıradan ayrıntılarının ne kadar sarsıcı sonuçlara yol açabileceğini vurguluyor.

Kapı'nın otobiyografik öğeler taşıdığı söyleniyor. Anlatıcı yazarın Szabo'dan izler taşıdığının bariz olduğunu söyleyebiliriz ancak romanın asıl ana karakteri Emerence. Bu sırlarla dolu nev-i şahsına münhasır karakterin şaşırtıcı davranışları ve sürprizlerle dolu geçmişi, sevgi, yaşlılık, zaman, yalnızlık kavramlarını sorgulamamıza neden oluyor. Emerence edebiyat tarihinin belki de en şaşırtıcı karakterlerinden biri. Szabo öyle bir karakter oluşturmuş ki, kitap bittikten sonra uzun süre soluksuz kalmama neden oluyor Kapı romanı Emerence'in etkisiyle. Anlatıcı yazar, Emerence'in yaşamının derinliklerine indikçe, özel yaşam ve yalnızlık isteği gibi kavramların da ne kadar hayati olduğunu anlıyoruz, özellikle son bölümlerde. Kapı, ince ince işlenmiş psikolojik ayrıntılarla dolu bir roman. Emerence'in varlığıyla anlatıcı yazarın da kendi varlığını ve hayattaki amacını sorguladığını söylememe gerek yoktur sanırım.

"Rahatsız edici derecede" güzel bi roman. Sıradan görünen ayrıntıların hüzün dolu şok ediciliği ile baş döndürücü bir biçimde ilerliyor. Altını çizdiğim çok yerler de çok oldu ama şimdi değil de daha sonra alıntılara ekleyebilirim. Geriye Katalin Sokağı'nı okumak kalıyor yine Szabo'dan.