Vigdis Hjorth’un Miras’ı en iyi İskandinav işlevsiz aile romanları listelerinin üst sıralarına girer. Postane Günlükleri hayal kırıklığıydı, en azından benim için. Annem Öldü Mü, Miras’ın izinden gidiyor. Haliyle sevdim ve etkilendim.
Hayırsız evlat olarak görülen ailenin büyük kızının monologları ve sorgulamalarıyla ilerliyor roman. Psikolojik çıkarımlar, geçmişi deşeleme, yıllar sonra annesi ve kız kardeşiyle aynı kente dönüş, çözüm arayışı ve yüzleşme beklentilerini okuyoruz. Çılgıncasına psikolojik sorgulamalar aile travmalarını, anneliğe bakış açısını, anne kız ilişkilerini gözler önüne seriyor. Bir yanda, kendi isteklerinin peşinden giden, bastırılmaya çalışılan sanat yeteneğini seçen ve bir daha arkasına bakmayan “hayırsız evlat”; diğer yanda, babasının cenazesine gelmediği ve resimlerini yüz kızartıcı buldukları için onu dışlayan annesi ve kız kardeşi.
Romanı çekip giden kız evladın gözünden okusak da aslında her iki tarafa hak verirken bulabiliyoruz kendimizi. Zira, birçok ailede ebeveynlerin bakımını üstlenmek zorunda kalan evlatlarla anne babasını arayıp sormayan evlatların varlığı şaşırtıcı değildir. Evrensel bir tema olduğu kesin. Yazarın detayları işleme biçimi takdire şayan. Yükselme anları olsun, tekrarlayan anları olsun, sıradan olmaktan uzak bir aile hikayesi sunuyor. Çevirinin akıp gitmesi de ezici anlara saplanıp kalmamamızı sağlıyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder